SUGARFREE @ NU107 Rock Awards 2009

Yay for my ultimate favorite band, Sugarfree, for bringing home two awards from the recently concluded NU107 Rock Awards 2009. Held yesterday, Oct. 30, 2009, I learned from Sir Jal (via his Twitter account) that the band bagged two awards namely: Vocalist of the Year: EBE DANCEL (sharing the spot with Up Dharma Down’s Armi Millare) and Best Album Packaging: MORNINGS and AIRPORTS (by InkSurge).

I’m so proud of you guys. As what you always say, WE ARE SUGARFREE!

Congratulations!!!

For the complete of winners, please refer here: RosariOko

Protected: Tell Me Your Name

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

ONDOY: Is There Anything Worse Than The Worst?

Day 1-September 26, 2009

Medyo maaga akong nagising para pumasok sa school dahil sa nagbabadyang quiz sa Advac. Ngunit ibang pagbabadya ang sumalubong sa akin pagtanaw ko sa labas ng bahay. Dala ng bagyong “Ondoy”, bahang baha na sa daan. Isang bagay na hindi karaniwang nangyayari sa tapat ng bahay namin. Text dito, text dyan, nagtatanong kung ganun rin ba ang kalagayan sa Maynila. Bandang 9AM, wala pa ring announcement at sabi ni ina huwag na raw akong pumasok. Sa pangambang baka lumala pa ang bagyo at pagbaha, sinunod ko ang sabi niya. Ayos, isang araw na pahinga na naman ‘to, naisip ko. Ngunit tila nagkamali ako ng hinala. Ang karaniwang bagyong inakala kong lilipas din at ang bahang akala ko’y panandalian lang ang nanakot ng daan-daang tao. Habang humahapon, lumalalim ang baha, lumalakas ang ulan, lalong nangangamba ang lahat. Bandang alas dos ng hapon, online pa rin ako, marami nang shoutouts sa Twitter na humihingi ng tulog, mga na-stranded, at kung anu-ano pang trahedyang dulot ni “Ondoy”. Walang anu-ano’y pinatay ko na si Neo, bumaba at tiningnan ang kalagayan sa labas. Tama ang aking takot, malala na nga ang mga pangyayari. Ang bahang sumilip sa aming tahanan ay unti-unti nang pumapasok na tila bisitang walang paalam. Walang pasabi, tuluyan nang umanod ang tubig sa loob ng tindahan at bahay. Mabilisang itinaas lahat ng gamit na pwedeng itaas, mga panindang kailangang sagipin, at kabuhayang ninanakaw ng baha. Salamat na lamang at meron pa ring mga taong handang tumulong, nakakalungkot lang na ang ilan sa kanila ay nakuha pa ring magsamantala sa gitna ng sakuna. Ang tulong palang kanilang iniabot ay may kapalit na hinihintay, sobra-sobra pa. Haaaay buhay. Ilang oras ang lumipas, hindi matapos-tapos ang paglikas at tuluyan nang tumaas ang tubig. Hanggang sa pinasok na nito ang pinakamataas na bahagi ng aming bahay. Ang kusinang lampas-tao ang taas mula sa daan, nadampian na rin ng maitim na tubig. Ang tindahan ay nagmistulang ilog, ang sala ay tila swimming pool ng maitim na tubig. Nakakapanlumo ang tanawin, lalo pa’t nakita kong ang tubig sa daan ay parang dagat, abot-dibdib ang maitim na tubig na umaagos. Pag-aalala ang aking nadama nang makita si mami sa daan, papunta sa kabilang bahay kung saan susubukang iligtas ang sasakyang wala pang isang buwang pagmamay-ari. Ngunit pagbalik niya ay bakas sa mukha ang kawalan ng pag-asa, huli na raw ang lahat at wala ng paraan para maitaas pa. Lahat ng sasakyang nakisilong sa aming garahe, hindi rin nakaligtas, puro pinsala ang tinamo. Nang magdilim ay pinutol na ang kuryente, para sa kaligtasan ng lahat. Binalot ng dilim ang buong lugar, patuloy pa rin ang pag-agos ng tubig na hindi mawari ang pinanggalingan. Ilang oras ang lumipas, hindi namalayang alas-diyes na ng gabi. Kasama ang pagod, baha, at pagkalumo, pinagsaluhan ng pamilya ang tirang ulam mula kaninang tanghali. Habang nagsasalo sa mesang pinaliligiran ng tubig, naalalang si papa ay hindi na nasundo sa ospital. Walang paraan para makapunta doon, walang magawa kundi ipagbilin sa isang kaibigan upang siguraduhing maayos ang kanyang kalagayan. Natapos ang isang araw na tila isang linggo ang lumipas. Sa loob ng kalahating araw, marami ang nangyari, tila bumaliktad ang mundo. Sa kabila ng tubig na bumalot sa buong bahay, kailangan pa ring mamahinga dahil bukas, siguradong mas maraming lakas ang kailangan. Sa gitna ng bahang-bahang kabahayan, sama-sama ang buong pamilya sa iisang kwarto. Nagdasal. Nangangamba. Hindi makatulog sa kabila ng pagod. May bukas pa…

Day 2-September 27, 2009

Pag gising ko, may liwanag na rin. Bumaba agad ako para tingnan kung may pagbabago. Salamat naman at wala na ang tubig sa loob ng bahay. Puro putik ang iniwan, maraming linisin ito. Ngunit sa labas, hanggang tuhod pa rin ang baha. Maraming tao sa labas, nakikibalita sa isa’t-isa, tumutulong kung makakaya. Ang mga tricycle sa araw-araw, napalitan ng bangkang nagtatawid sa mga tao, sampung piso kada tao. Sa dami ng kwento ng karanasan sa araw na nagdaan, hindi magkamayaw ang magkakapitbahay. Merong hindi pa nakakain, merong nabasa lahat ng gamit, walang naisalba ni isa, merong babaeng nanganak at lulan ng isang malaking salbabida dala ang kanyang baby. Pero ang hinding hindi ko kinaya sa lahat ng balitang aking narinig, ay ang balitang merong mga natagpuang bangkay na lumulutang sa may kanto. Sa lakas daw ng alon at agos ng tubig kagabi, may ilang mamamayan ang nalunod at tinangay ng tubig. Sa kagustuhang makauwi, hindi alintana ang panganib nilang sinuong ang malaking baha. Ngunit di sapat ang lakas ng loob para tawirin ang malupit na baha, kinaya man ng isip hindi na kaya ng katawan. Nakakalungkot, nakakatakot, nakakawalang-pag-asa. Habang umaandar ang oras, unti-unting bumababa ang tubig sa daan, patuloy naman kaming naglinis ng bahay. Isang paglilinis na tila hindi magwawakas. Ang mga putik ng kahapon ay tila hindi mauubos. Alas dos na ng hapon nang maisip na wala pa pala sa amin ang kumakain, at si papa ay naiwan pa rin sa ospital. Nakakapagod, nakakaiyak, nakakalungkot ang mga pangyayari. May mas lalala pa ba dito? Wala kaming balita sa ibang lugar dahil nga walang kuryente. Wala akong kaalam-alam na may mga lugar pa palang mas malala ang sinapit. Nang sumapit ang gabi, nagdasal akong muli. Nagpasalamat sa mga biyaya sa kabila ng trahedya. Marami pa rin akong dapat ipagpasalamat. Ang kaligtasan ng aking pamilya, ang pagkaing hindi nawala sa mesa, ang pagtawa sa gitna ng kalungkutan, ang pagkakaisang nakita kanina, ang pag-aalala ng mga taong nagmamahal, at marami pang iba. Hindi pa man tapos ang pinsala ng bagyong ito, nagpapasalamat na ako sa Diyos sa kaligtasang natamo ko at ng mga mahal ko sa buhay. Kasabay nito ay patuloy ko pa ring idinadalangin ang kaligtasan ng ibang tao sa ibang lugar. Napagtanto kong hindi matatapos ang bukas…

Day 3-September 28, 2009

Tapos na rin ang mga paglilinis, wala na ang putik na dala ng baha. Pero may mga naiwan ring bakas ang bagyong nagdaan sa aming bahay. May ilang kasangkapan ang nasira, maraming paninda ang di na uubra, may amoy pa rin ang hangin. Ngayon lang nagkaroon ng kuryente ngunit hindi pa sapat dahil may nasirang mga saksakan, nabasa marahil nung nagbaha. Ngayon lang din ako nakabalita sa internet at TV. Nakakalungkot at nakakatuwa. Nakakalungkot ang makitang maraming parte ng bansa ang nakalugmok pa rin dahil kay “Ondoy”. Nakakatuwa dahil damang-dama ang pagkakaisa at pagtutulungan ng mga taong may maitutulong. Salamat sa Twitter, Facebook, atbp. na nagiging daan para makatulong ang lahat. Kahit na may iilan pa ring walang pakialam, nakakatuwa na ring isiping marami pa rin ang may puso para sa ibang tao. Bumaha man ang tubig at putik, bumabaha rin naman ng donasyon para sa mga nasalanta. Hindi pa matatapos dito ang ika nga’y aftermath ng bagyong “Ondoy”.

Day 4-September 29, 2009

Ngayon, medyo stable na ang marami. Patuloy pa rin ang pagtulong, ang paghahanap sa mga nawawala, ang paglilinis ng mga kabahayan, at ang muling pagbangon ng mga Pilipinong apektado ng bagyo. Hindi man madali ang pagbangon na ito, nasisiguro kong makakaya nating mga Pilipino ang mga araw pang darating. Tatlong araw na tayong naka-survive e, hindi pa ba natin kakayanin?

I must admit, it was a traumatic experience for me. It was the very first time, in my twenty years of existence, that I’ve been in a situation like this. Never pang nangyari ang ganito sa lugar namin, like what others said. Ngayon lang. Kaya nga I can’t help myself from blogging these days of my life. For someone in my shoes, surpassing the past three days is a huge blessing. For others who may not experience “Ondoy” the way I did, you should be more thankful. Let’s all lend a helping hand to those who need our help. Taking pictures of the tragedy, watching TV at the comfort of your own homes, surfing the net and posting stuffs, expressing sympathy to those helpless individuals may not be enough to be thankful of not being in their (victims) places. There are so many ways to help, one is enough. Here are some:

• Open your heart to others. How can you help when you don’t have the heart? First and foremost, you should be willing to be of help.
• Think selflessly. Thinking about JUST yourself won’t do you any good. Reach out and think of them too.
• Be a volunteer. For those who are near those relief centers, such as SagipKapamilya, GMA Foundation, etc., you can walk your way to be of help to them.
• Donate cash and kind. For those who are fortunate enough to share their extra wealth, there are so many ways to reach those in need. Convenience stores within the metro have donation boxes available in their establishments. If you can’t go out, let your fingers do the helping: For donations to The Red Cross, text RED<space>AMOUNT to 2899 (Globe) or 4483 (Smart).
• If all else fail, JUST PRAY. Can’t do anything of the two preceding suggestions? Then PRAY. Pray for those who needs help, those who are helping them, those who can help them but refuse to do so, and all of us. So that we may keep the fire of bayanihan burning in our hearts, so that we can all stand up and rebuild what “Ondoy” has destroyed. JUST PRAY!

Makita Kang Muli

Pagkat sa isang taong mahal mo ng buong puso, lahat ay gagawin…makita kang muli!

Pagkatapos ng Dekada, akala ko matatagalan na bago ko sila makita muli. Akala ko hindi ko na ma-aaccomplish ang task ko na magpa-sign ng poster at CDs. Akala ko hindi ko pa sila maririnig ng live ulit. Pero akala ko lang pala yun lahat! Dahil after 22 days nakita ko silang muli, nakausap, napanuod, at napatigil na naman nila ang mundo ko ng ilang oras.

Sa kabila ng init, pagod, pag-iintay, ngawit sa pagtayo, at magulong crowd, sobra pa sa sulit na sulit ang gabing ito. Hindi ko inakalang makikita ko silang muli sa isang hindi inaasahang pagkakataon. Salamat sa anniversary ng Puregold at naging posible ito. Salamat din kay Ma’am Tesha dahil kung wala siya baka hindi ko rin magawa yung task ko (na magpa-sign ng CDs at poster) at wala rin akong pictures. Syempre salamat sa Sugarfree, Kuya Ebe, Jal, and Kaka, for the awesome music and for making us feel special.

Kulang ang mga salita para ipaliwanag ang gabing ito, hindi sapat ang isang blog post para sabihin lahat ng naramdaman ko sa gig na ito. Isa lang ang masasabi ko, SALAMAT SUGARFREE!!! Para sa isang gabing puno ng ligaya, lahat ay gagawin. Iindahin ang ulan, init, ngawit, at kahit magkagulo pa ng bonggang bongga ang audience (mabunggo ng kung sino for no reason) makita lamang kayong muli!

Kwentuhan

(-.-): Gusto ko ng makakausap.

…

(-.-): Para mawala ang depression.

(‘ . ‘): Ako rin

(-.-): Parang ang sad ng feeling. Sana bukas wala na ‘to.

(‘ . ‘): Sinabi ko na yan kagabi pero ngayon andito pa rin.

(-.-): Bakit tayo pinaglalaruan ng tadhana?

(‘ . ‘): Sadyang malupit siya, hindi namimili ng panahon.

(-.-): Bigla ka na lang babatukan at paglalaruan.

…

Mahaba pa ang naging takbo ng usapan. Nauwi sa personal na buhay at problema sa pag-ibig at sa kawalan nito. Kapag nag-usap ang dalawang wala nito, emo convention ang labas. Pareho kasi ng hinaing sa buhay, parehong may hinahanap sa maling tao, o maling panahon at lugar. Ang isa, may isang pagtinging nagsisimulang lumalim. Ang isa naman, may pinipilit kalimutang minahal. Mahirap pagbulay-bulayan ang pag-ibig ng dalawang taong magkaiba ng sitwasyon. Pero nagkakasundo lang dahil sa isang bagay, hindi makamit ang bagay na ninanais, hindi makita ang pag-ibig na hinahanap, at hindi maramdaman ang ligaya ng umibig.

Madrama. Sawi. Walang patutunguhan at paulit-ulit lang ang usapan ng dalawang ito. Paminsan-minsang sumasaya, nagiging abala, pero dumadating pa rin ang oras na mapapag-usapan ang tadhana. Ang kapalarang hindi hinihingi ngunit sapilitang dumarating. Kapag nag-usap ang dalawang pareho ang pinagdadaanan, magkakaintindihan sila, makikinig at pakikinggan ng bawat isa. Magtatapos ang usapan sa kalaliman ng gabi, pero ang sentimyento maiiwan sa kanila hanggang magkausap ulit. Walang katapusang usapan, malungkot, mabigat, walang patutunguhan…para sa panandaliang pagtanggal at paghahati ng depression. Haaaay, kailan kaya matutuldukan ang usapan ng dalawa?

Sugarfree’s Dekada Concert Setlist

For my personal documentation and for my readers’ information, I have decided to post the setlist of Dekada here on my blog. Thanks to a fellow Sugarhead, Kuya MaiGensai, who posted this on his Multiply site.

1. Reunion
2. Hay Buhay
3. Telepono
4. Unang Araw
5. Taguan (Jal Taguibao on vocals)
6. Kwarto (Ebe Dancel played the guitar)
7. Wala Nang Hihilingin
8. Insomya
9. Feels Like
10. Mariposa (Mitch Singson on drums)
11. Fade Away (Kaka Quisumbing on guitars, Mitch Singson on drums–all four men of Sugarfree together on stage)
12. Makita Kang Muli – Dear Kuya – Hari Ng Sablay medley
13. Tulog Na
14. Kwentuhan
15. Burnout
16. Wag Ka Nang Umiyak
17. Hang Over
18. Prom

I’ll update this as soon as we’ve got the real thing from the band itself and Ms. Karin.

DEKADA: Ten Years of Good Music

Parang ating ang gabi
Para bang wala tayong katabi
At tayo’y sumayaw
Na parang di na tayo bibitaw

My favorite three-piece band celebrated their tenth year last Friday, August 28, 2009 (they also had a second show last night, August 29) with an intimate concert at the Music Museum. Ten years of good music, ten years of TGSHNGERK (as what Kuya Ebe described my TGSH term) lyrics, ten years of friendly performances…and still counting. Congratulations!!!

I admit that I haven’t been a 10-year fan, I may just be a newbie in fangirling but my love for the band and their music have grown through the years since I learned their songs by heart. And I am so lucky to be a part of their 10th anniversary celebration. Thanks again to Ms. Karin for holding our front row tickets. The experience was awesome! I haven’t really been in a major concert and this one’s my first and most special music event.

The show’s set to start at 8pm. I came to Music Museum by myself, not knowing the exact location, I went there praying for me not to get lost. Thank God I made it, so early that I even had the chance to eat, look around, and buy Sugarfree merchandise. When my fellow fangirls, Ma’am Tesha and Tina, arrived we went inside, buy more Sugarfree CDs and shirts, and a guy assisted us to our seats. Gosh, it’s so NEAR!!! I didn’t expected it to be that near ‘coz I thought there’s still space between the front row and the stage. In fifteen minutes, the show started with a VTR of the band’s gigs, old photos, and everyone looked behind as Ebe started to sing “Reunion”. He walked down through the aisle up the stage, I was so lucky sitting beside the aisle and in front of the stage. It was so much fun! I haven’t watched the first one so I can’t compare the two. But this one’s different, I think, not only focusing on the band’s music but also the three men who make up the band. It’s kinda more personal, families, friends, and loved ones of Kuya Ebe, Jal, and Kaka were there. They even have a VTR of each one’s family describing them not only as musicians but as ordinary persons. Awwwwwwww~

The music went on with more surprises.Jal sang one of his songs, “Taguan” and it was really fun. Kaka played the guitar for “Fade Away” and I was amazed with his hidden guitar skills. Hmmmm, if Kaka played the guitar, who played the drums then? Who else, but the Kuya we’ve all been missing for years! Mitch Singson!!! Yeap, he was their surprise guest and the crowd was really happy to see him play again with his two, or rather three, mates. “Mariposa” is indeed his signature song for me, I always remember him playing drums for that song, and he did it that night. Ebe, being the main man for the night, sang very well and very lively. Every song has its own live feeling ‘coz of him. He even played the guitar for “Kwarto”, something we’ve been missing from him this past few years. If there’s one thing (make it two!) I can’t forget about him that night, it was him singing “Tulog Na” beside me!!! Yes, he was sitting on the stage just a few inches away from me. It was also a song close to his heart, as what Jal said, “Hindi lang po yan kinanta ni Ebe, kanta niya talaga yan.” The other was “Burnout”, my favorite song. I enjoyed the song at its best. He was there at the other side of the stage where we were. There were some lucky audience who’s taking a video and Ebe grabbed their cam, sang in front of it, and even kissed it! Wow, that was so awesome! Whoever those two ladies are, you are so lucky, girls!!! The night’s music was, in one word, AWESOME! I should also give credit to the Manila Symphony Orchestra with their conductor, Chino David (of Silent Sanctuary), for giving more life to Sugarfree’s music. They were amazing as ever! I even got to shake hands with Mr. Chino David after the concert. He is so nice and cool.

Three hours of good music, fun, intimate celebration…but then, all good things come to an end. The night’s nearing it end (cue: awwww~) but nothing can stop the band from giving us their music. Up to the very end, the crowd was so alive singing “Prom”’s parang atin ang gabi… like there’s no end. The concert might have ended, but the fun will never stop. Each time I hear their music, especially the live versions, I can always go back to that night when I was sitting in front of Music Museum, enjoying the performance of my ultimate favorite band.

Wandering around Greenhills after the concert, looking for a place to eat, we felt a little tired. Can you imagine that after-feeling of getting what you’ve been dying to have, seeing what you’ve been looking forward for so long? Well, I think that’s it. After months of being excited about this event, last Friday night was the night! As much as I didn’t want it to end, I can do nothing but to enjoy it as it pass, feel the night like no other, and wish for it to happen again, and again, and again. The climax of my fangirling happened that night, a three-hour bliss that will last a lifetime in my memory. I’ll surely miss posting C2Ds here, but don’t you guys worry, I’ll try to post something about them once in a while. With ten years and still counting, there’ll surely be more to talk about and to look forward to.

Jal

Kaka

Ebe

HAPPY DEKADA SUGARFREE!!!

C2D: Ikaw Pala

Nung hindi na nakatingin at saka ka dumating
Nanyan ka lamang pala
Di ka lang nagsasalita

Ikaw pala, aking hinahanap
Bahaghari sa likod ng ulap
Ikaw ang hulog ng langit, sa puso kong napunit

ISANG TULOG NA LANG!!!

Saving the best for last. From 40+ days, it’s now down to one. Just one helluvah sleep and I’ll have one thing off my dream list. That is, to watch a concert…not to mention my favorite band’s concert! These past few days, I really can’t contain the excitement for tomorrow night. I even thought that today will be the day, toinks!

“Ikaw Pala” is not only my personal favorite. I share my fondness of this song to my fellow Sugarhead, Tina. We always talk about this and imagine ourselves walking down the altar as Sugarfree themselves sing this song. Cheesy, eh? Waiting for Mr. Right all this time, I personally like the song’s message to HIM who never came. He might or might not come in the not-so-near future. But one thing’s for sure, I’ll be more than thankful if he does. 

A reply to “Kailan Ka Ba?”, “Ikaw Pala” is indeed the fulfillment of a girl’s dream to find her knight in shining armor. Uttering those words to someone whom you love so much is a bliss. I don’t know when will it be, when will he come along my way, or how will we bump into each other’s lives. It may be tomorrow, a month from now, a year, or even so many years, but I’ll make sure that I’ll have all the love to give. So to the guy who’ll knock me off my feet (may ganON?!):

Sino, nasan, kailan ka ba?

Kailan ko kaya masasabi sa’yo na IKAW PALA…=)

C2D: Burnout

O wag kang tumingin
Ng ganyan sa ‘kin

Kung iisipin mo
Di naman dati ganito
Kay bilis kasi ng buhay
Pati tayo natangay

2 days left…

BURNOUT. Literal na burnt out ako sa araw na ito hindi dahil sa chumenelar na love na yan kundi dahil sa sobrang init at traffic. Pero buong araw ko pa ring naiisip na malapit na ang DEKADA kaya may dahilan pa rin para maging masaya kahit pa may quiz ako sa Friday.

As promised, iisa-isahin ko na ang soundtrack ng buhay ko sa tatlong araw na natitira. “Burnout” is actually the song close to my heart, kasama ng “Wag Ka Nang Umiyak” at “Fade Away”. Siguro may dahilan. Oo, nagkaroon nga ng dahilan. Pero sabi nga ng kanta, di na tayo tulad ng dati. Marami ng nagbago sa buhay, marami na ang nagdaan at nakakarindi na rin kung paulit-ulit lang lahat. Nasagad na ang apoy kaya naman wala ng ningas ang kandila ng nadarama ko. Antagal na kitang minahal, wala namang nangyari. Antagal ko nang nasaktan, wala namang gumamot. Antagal ko nang sumigaw ng pabulong, wala ka namang narinig. Antagal na…pero matagal pa…

O kay tagal kitang minahal…

O kay tagal kitang minahal…

O kay tagal kitang mamahalin…

C2D: Nangangawit

Patawarin mo ako kung ang kinikilos ko
Ay kabaliktaran ng tunay na nadarama ko

Dinggin ang di kayang sabihin
Ng puso kong malapit nang mangawit

3 days left…

Una sa lahat, humihingi ako ng paumanhin dahil napagtanto kong may mali sa bilang ko sa ilang nagdaang posts lalo na yung nauna rito. Pasensya na, sobrang excited lang, haha. Pero this is it pansit! 3 days na lang talaga, tatlong maiiksing tulog na lang at opisyal nang magdiriwang ang Sugarfree ng kanilang ikasampung anibersaryo! Clap clap clap clap…*’til fade* Pagkatapos ng mahabang paghihintay, nakakangawit man ang 40+ days na pag-aabang at paggawa ng C2Ds, narito na ang aking gabing pinakahihintay.

Going back to my song of the day, I chose “Nangangawit” for several reasons. Isa ito sa mga TGSHNGERK na kanta para sa akin. Oh c’mon, that was so 2 years ago! Pero syempre naging espesyal talaga yan para sakin, kaya naman sa mga nalalabing araw ng aking pagbibilang, pinipili ko na ang mga soundtrack ng buhay ko. Malayo na rin ang narating ko mula sa kantang iyan. Kung nuon nangangawit ako, ngayon tila naiinip na ako dahil matapos bumitaw nawalan na ng kulay ang buhay. Wala na ngang sakit, wala na ring TGSHNGERK. Hindi ko alam kung gugustuhin ko pa bang balikan ang pangangawit o manatili na lang komportableng naghihintay sa hindi naman ata darating. T_T